We zijn er!

Read story
Jet Heijstek
read story

Weet je nog? Als kind. De avond voor je verjaardag. Dat je al stiekem onder het bed van je ouders had gekeken om te zien of er cadeautjes lagen. En dat de traktatie voor school in de koelkast stond en je verjaardagskleding al aan de kast hing. Dat je ‘s avonds niet kon slapen van de zenuwen, want morgen was je jarig! Dat gevoel. Dat hebben wij de laatste week van onze reis con-ti-nu. 

Regelmatig buigen we ons over het reisschema. Wat willen we nog zien? Waar willen we nog slapen? Hoeveel kilometer moeten we nog rijden? Zo vlak voor ons einddoel wordt het wensenlijstje steeds korter. We moeten ons inhouden om niet in één lijn naar Kaapstad te rijden. Toch gek wat een aantrekkingskracht deze stad op ons heeft. De finish heeft onze gedachten al honderden keren gepasseerd, maar nu het dichtbij komt betekent dat ook dat het ‘reizen’ binnenkort ophoudt. Een dubbel gevoel, maar het feit dat we er bijna zijn maakt dat de euforie de boventoon voert.

Vanuit Luderitz, Namibië, willen we via Keetmanshoop naar de grens van Zuid-Afrika rijden. Best een flink stuk rijden, maar als we in Keetmanshoop aankomen besluiten we toch nog even door te gaan. We zijn bijna bij de grens en die aantrekkingskracht kunnen we niet langer weerstaan. We kunnen binnen een paar uur in Zuid-Afrika zijn. Dus stappen we weer in de auto en geven gas. Op Google Maps zien we de landgrens steeds dichterbij komen. Onze telefoon geeft al een melding: Welkom in Zuid-Afrika. En daar zien we de grenspost al. Binnen no-time hebben we de laatste grens van onze reis gepasseerd. We zijn in Zuid-Afrika! 

De rest van de route richting onze slaapplek brengen we feestend door. Het is zo gek om in het laatste land van onze reis te zijn. Bij elkaar hebben we toch een stuk of twintig grenzen gepasseerd en dat hoeft nu niet meer. We slapen die avond op een prachtige plek en maken ons klaar voor een laatste safari in het Kgalagadi park. Dit park ligt op de grens met Namibië en Botswana en ondanks dat we aan de Zuid-Afrikaanse kant het park ingaan, rijden we ook regelmatig door Botswana. Maar daar hoeven we grensposten meer voor te passeren. Wel zo fijn. 

Het Kgalagadi park staat bekend om de vele preditors, katachtigen. Ze zouden zo’n beetje in elke boom moeten liggen. Vlak voor we het park ingaan ontmoeten we een Nederlands stel, Ed en Karin, met de meest luxe overlander auto die we ooit gezien hebben. Chiel is er helemaal weg van. Onder het genot van een Hollandse tosti besluiten we samen het park in te gaan. Wel zo gezellig. En gezellig is het inderdaad. Dat is maar goed ook, want wilde dieren zien we niet. We rijden heel wat rondjes, maar de droogte in het park geeft de dieren genoeg redenen om zich niet te laten zien. Op de tweede dag zien we ergens ver weg drie cheetahs onder een boom liggen. Dat is het. Hoewel, een pasgeboren springbok die net op zijn eigen poten probeert te staan is ook wel echt bijzonder. Pakken we die toch nog even mee. 

De laatste safari zit erop. We nemen afscheid van Ed en Karin en stappen weer in onze auto. De volgende dagen zijn we gefocust om ons einddoel te bereiken. Veel uren in de auto. Maar wat maakt het uit. We zijn er bijna! Via Upington en Calvinia rijden we richting de kust. In Elands Bay zetten we voor de laatste keer onze tent op. Op het strand. Voor we onze tent ingaan genieten we van een waanzinnige zonsondergang. Grappig feit is dat Jet voor deze trip amper gekampeerd heeft. Het aantal keer dat zij in een tent sliep was op één hand te tellen. Dat is nu wel anders. Als twee echte camping experts klimmen we voor de laatste keer naar het dak van de auto, ons tentje in. Met het geluid van de golven op de achtergrond, slapen we als roosjes. Als we de volgende ochtend wakker worden, krijgen we wel een hele bijzondere afsluiter voorgeschoteld. Als we de tent open ritsen en naar de zee kijken, zien we een grote groep dolfijnen springen. De kers op de taart.

Nog één nachtje. En dan zijn we er. De laatste stop voor Kaapstad is Langebaan. Een echt surfersdorp. Leuk voor Chiel. En wat nog leuker is, is dat Chiel hier heeft leren kitesurfen. Hij komt dus terug op een plek waar hij al eerder is geweest. En hij staat perplex. Niet alleen omdat hij zich beseft dat hij hier dus helemaal naartoe is gereden, maar ook omdat er zo veel veranderd is. Waar het vijf jaar geleden nog een klein dorp was, is er nu een hele toeristenstroom op gang gekomen. Allemaal voor het surfen. En dat is te zien. De hotels en shoppingmalls zijn uit de grond gestampt en het is aanzienlijk drukker. Toch vinden we een goede spot waar hij zijn kite kan oplaten en heeft hij één van de beste sessies van de hele reis. 

’s Avonds trekken we een fles wijn open en halen we de mooiste ervaringen van onze reis op. En nog belangrijker: We stellen een playlist samen voor het laatste uur van onze reis. Want zo lang duurt het nog tot Kaapstad. Een uurtje! Als al onze favoriete nummers in de lijst staan en de fles wijn leeg is, duiken we ons bed in. De wekker gaat vroeg de volgende ochtend. Het is tijd voor het laatste ritje tot aan Kaapstad. Onze favoriete reisnummers worden keihard gedraaid. Andere weggebruikers moeten wel in de gaten hebben dat er iets aan de hand is. Coldplay, Queen, Genesis. We komen steeds dichterbij. De eerste kilometers slingeren we nog door de heuvels. En op negentig kilometer voor ons einddoel zien we iets bekends. Het is een heldere dag en we herkenen de bekende lijnen van de Tafelberg en Lionshead. In de verte. Wow! Die komt binnen. Dit is waar we al die tijd naar toe wilden. En nu is het er ‘ineens’. Het gaspedaal wordt nog verder ingedrukt. ‘Down South’, ‘Circle of Life’ en ‘Welcome to Cape Town’ schallen door de speakers. De route wordt steeds bekender. Het laatste stuk rijden we langs het strand en dan zijn alle emoties niet meer te onderdrukken. WE ZIJN ER. WE ZIJN ER! Ons geliefde Blouberg en Table View zijn enkele meters verwijderd. Onze fietsvriend, Collin, staat ons op te wachten. Vlak bij de afgesproken parkeerplek zien we hem staan. U2's Beautiful Day, ons laatste nummer van de playlist, wordt overstemd door vreugdekreten. Lachen en huilen tegelijk. De champagne kan open. We hebben het gehaald! HALLELUJAH!

Van Nederland naar Kaapstad in een 4x4. Het klonk gelijk al als een goed plan. Maar hadden we ooit kunnen bedenken wat het echt inhield? De mensen die we hebben ontmoet, de bizarre landschapen waardoor we gereisd zijn, de plekken waar we hebben geslapen. Maar ook de kilometers stof happen, over hobbelige wegen. Met muggenbulten op onze benen en de felle zon op ons hoofd. Zweten, plakken, stinken. Soms ook de frustraties, boosheid, vermoeidheid die zich uitte in pittige gesprekken of zelfs ruzie. Ja, dan is een auto wel erg klein. De maanden in een tent slapen en dat alles wat je doet tien keer langer duurt. Koken, wassen, opruimen. Uiteindelijk zijn dat toch de dingen die maken dat deze reis een onvergetelijk avontuur werd. Want het staat gelijk aan dat ultieme vrije gevoel waar we een jaar van mochten genieten. Met elke kilometer die we aflegde zijn we meer van het reizen gaan houden. En nu zijn we er… 

Op 2 juli 2018 zijn we vanuit Nederland vertrokken. Via België, Frankrijk, Italië, Slovenië, Kroatië, Bosnië & Herzegovina, Montenegro, Albanië, Griekenland, Egypte, Soedan, Ethiopië, Kenia, Oeganda, Rwanda, Tanzania, Malawi, Zambia, Botswana en Namibië zijn we in Zuid-Afrika aangekomen. Op 2 april 2019 is ons einddoel, Kaapstad, bereikt. 

Zoals Mandela al zei: It always seems impossible until it’s done. 
And it is done!

Story tags: