Van Europa naar Afrika (Deel 2)

Read story
Jet Heijstek
read story

3 oktober
Vandaag willen we vroeg beginnen om zeker te zijn dat we de auto’s vrij krijgen. We spreken om 08.40 uur af met onze fixer Salah. Helaas verschijnt hij pas om 09.15 uur op kantoor en voor we in de haven zijn is het al 10.00 uur. Nog vijf uur te gaan, want om 15.00 uur sluiten hier alle kantoren. Het plan voor vandaag is om de auto’s uit de container te krijgen, een check te doen voor ‘customs’ met de douane, tientallen handtekeningen verzamelen en het allerbelangrijkste: onze Egyptische kentekens regelen. Het wordt een race tegen de klok.

Voor we de container mogen uitladen moeten we eerst nog een ‘kleine’ betaling doen. Verrassend. Het gaat om 88 dollar, omdat het proces al zo vertraagd is en de container te lang in de haven staat. Hoe oneerlijk is dit! Maar we kunnen niet te lang discussiëren, want onze tijd dringt.

10.30u
De container wordt open gemaakt en daar staan ze dan. Toto en BABA, in volle glorie. Wat een moment! Eindelijk zien we onze auto’s weer en willen we niets anders dan deze plek zo snel mogelijk verlaten. We sluiten onze accu’s weer aan en rijden zo snel als we kunnen naar het safehouse voor de check met de douane.  

11.00u
De papieren zijn ingevuld, de betaling is gedaan en om 11.15 uur staat de douane onze auto’s te bekijken. Het is hun taak om te controleren of we illegaal spullen het land in willen smokkelen of goederen bij ons hebben waar nog belasting over betaald moet worden. Onbegrijpelijke vragen en discussies worden gevoerd maar we komen voor ons gevoel redelijk de controles door. Terug naar het kantoor. Hier worden weer de grote boeken opengeslagen het een en ander neergekrabbeld in een doktershandschrift dat nog erger is dan dat van mijn vader. Soms ondersteund door typemachines die ook hun beste tijd hebben gehad.

12.00u
Maar dan is er een nieuwe tegenvaller. De man die onze auto gecontroleerd heeft wil nogmaals met een collega de auto’s bekijken. Wat is dit?! Niet weer! Onze kostbare tijd! We wachten af. Na 10 minuten zijn ze terug en worden onze papieren getekend. Maar niet die van Farina en Thiemo. Met hun auto blijkt iets mis te zijn. Maar wat?

12.30u
We moeten naar de hoogste baas. Zo één met drie sterren op zijn schouders. Wat een vreselijk moment. Wanneer zijn loopjongen de deuren openslaat kijken we direct in zijn donkere ogen. Met geveinsde nederigheid, onze hoofden gebogen en in fluistertoon vraagt Salah om zijn goedkeuring om onze auto’s vrij te geven. Deze lijken we te krijgen maar hiervoor moet er nog van alles extra geregeld worden. Salah vraagt onze te wachten in het kantoor.

13.20u
We wachten, wachten en wachten. Ondertussen zien we tijd voorbijvliegen. Wat een naar gevoel geeft dit. Maar er is niets dat we kunnen doen. We maken ons oprecht zorgen of het vandaag nog wel gaat lukken. We bellen met Jet en Thiemo en leggen de hele situatie uit. We besluiten te proberen onze auto vandaag uit de haven te krijgen. Zodra Salah eindelijk terug is willen we dit voorleggen. Maar dan vraagt hij om Farina’s rijbewijs en nadat die nogmaals is gecheckt lijkt het ineens in orde. We zijn gered door onze fixer. We weten niet hoe, maar we kunnen door.

We maken nog een ronde om al de papieren te laten tekenen. Daarna gaan we naar het havenkantoor om te bewijzen dat we alle handtekeningen hebben en de auto daadwerkelijk vrij te krijgen.  

Nog een half uur te gaan.

14.35u
Onderweg naar het havenkantoor laat Salah voorzichtig doorschemeren dat we het vandaag niet meer gaan halen. Maar die boodschap komt niet aan. Ik zeg hem dat we alles op alles gaan zetten er vandaag uit te komen. Het moet gewoon. Ik wil niet nog een dag doorbrengen in deze gevangenis.

15.08u
We hebben de papieren, maar het is al over drieën. Als een gek ren ik naar de andere kant van de haven. Daar moeten we de Egyptische kentekens nog regelen. Ik ben verrot, gesloopt en guts van het zweet, maar ik heb de hoogste officier één minuut voor hij in zijn auto stapt bereikt. Zijn loopschoffie had de autodeur al open. Als ik hem ons verhaal vertel en benadruk dat we echt de haven uit moeten, kijkt hij me vragend aan. No English. Gelukkig komt Salah al achter mij aan gerend en verteld ons probleem.

Hij geeft een goedkeurend knikje aan zijn onderofficieren. We mogen onze auto’s ophalen. Daar registeren ze onze chassisnummers en motornummer en krijgen we ook een Egyptisch rijbewijs. Als ze niet direct je motornummer kunnen vinden maken ze er net zo makkelijk eentje zelf. Waarom ook niet.

17.00u
De kentekens zitten op de auto’s en we hebben al onze papieren. We kunnen gaan! Vol gas rijden we naar de dichtstbijzijnde uitgang. Het gevoel wanneer je van het terrein afrijdt is alsof je in een James Bond film zit. Salah schreeuwt: “Rechtdoor, links, gas, gas, rechts, gas!” Naar de uitgang. We zijn er! Salah betaalt ook hier de laatste bewaker om en dan… zijn we eindelijk buiten!

Welcome to Egypt.

Story tags: