Van Europa naar Afrika (Deel 1)

Read story
Jet Heijstek
read story

Om van Nederland in Zuid-Afrika te komen, reizen we met onze auto door Europa en Afrika. Alles gaat over land en deze reisvorm wordt dan ook ‘overlanden’ genoemd. Er is één dingetje. Tussen Europa en Afrika zit een stukje zee. De Middellandse zee. En om die met de auto over te steken, maken we gebruik van een boot.

En ondanks dat de puzzel beetje voor beetje wordt opgelost, is het gehele proces verre van duidelijk. Simpelweg omdat het iedere keer weer anders is.

We lezen ons goed in. Welke routes zijn er mogelijk? Wat zijn de transport opties? Welke optie is het meest veilig en betaalbaar? We benaderen meerdere instanties en reizigers en langzaam proberen we de puzzel voor de oversteek op te lossen. We kiezen ervoor om de auto in een container van Athene naar Alexandrië te verschepen. Samen met de Toyota van Farina en Thiemo. En ondanks dat de puzzel beetje voor beetje wordt opgelost, is het gehele proces verre van duidelijk. Simpelweg omdat het iedere keer weer anders is.

Het begint al in Griekenland. Het bedrijf dat we hebben ingeschakeld om de auto’s in de container te krijgen, te vervoeren naar de haven en daar op de boot te zetten heeft haar communicatie niet helemaal goed op een rijtje. Zo vergeten ze tot twee keer toe te vermelden dat de verschepingsdatum is veranderd. Vervroegd. Gelukkig zitten we er zelf bovenop en zijn we toch nog op tijd in het kantoortje van Grimaldi, de partij die het verschepen van de containers regelt. Daar nemen we alles drie keer door en wordt ons bevestigd dat de auto de volgende dag richting Alexandrië vertrekt. Mooi, dan vliegen wij vast die kant op om daar al voorbereidingen te treffen.

We zijn nog maar net geland in Alexandrië of we krijgen al bericht dat de boot vertraagd is. En ja, hij vertrekt wel vanuit Athene naar Alexandrië, maar dan wel nadat het ook in Ismir, Tel Aviv en Cyprus is geweest. Totale verschepingstijd: 10 dagen in plaats van de verwachtte 3-5 dagen. Dus. Nou ja, dan doen we vast de voorbereidingen om de auto zo dadelijk uit de haven te krijgen. Samen met een fixer; CFS. Wat we graag willen weten is hoe het proces hier in zijn werk gaat. We hebben wel een idee, maar er lijken steeds meer dingen bij te komen. Daarom bezoeken we drie keer hun kantoor om het één en ander te regelen. Daar ontmoeten we ook Salah, de fixer die met ons mee gaat naar de haven om ter plekke de auto’s uit de container te krijgen.

Op 18 september reden we onze auto’s in Athene in de container. Op 28 september komt de boot met onze container aan in de haven van Alexandrië. Om honderd redenen kunnen we niet direct starten met het ontladen van de auto in da haven. Maar als het eindelijk zo ver is…

Port of Alexandria, Egypt

Beeld je het volgende in: de meest corrupte instantie die je kent, vermenigvuldig dit met tien en je bent in de haven van Alexandrië beland. Nog nooit heb ik een gekker en bureaucratischer wespennest gezien dan dit. Corruptie is hier geen toeval. Corruptie is een must. Uiteraard is het compleet waardeloos dat we hieraan meewerken, maar helaas is er in deze figuurlijke gevangenis geen andere uitweg dan een hoop te betalen. Het is een gekkenhuis. Het is belachelijk. Maar dit systeem zal niet veranderen.

Want de salarissen zijn dusdanig laag dat men de rest graag onder de tafel bijverdient. En waarom zou de regering, het Egyptische leger, dat willen veranderen? Nu betaalt het volk en de staat profiteert. Een overheid die meer houdt van macht, dan van haar land. Je voelt je werkelijk overgeleverd aan dit systeem dat je in een wurggreep houdt. Het is beangstigend en de verhalen van andere reizigers laten je buik draaien.

1 oktober
Het begint al de dag voordat je de haven in mag. Hiervoor moet een toegangsbewijs worden aangeschaft voor de eigenaren van de auto’s, Chiel en Farina. Om dit toegangsbewijs te krijgen moeten er uiteraard een aantal formulieren worden ingevuld. Dit alles lijkt vrij vlot te gaan en nadat de hoofdofficier ons heeft gezien mogen we weer vertrekken. Dat brengt goede moed voor de volgende dag.

2 oktober
De volgende dag moeten de toegangsbewijzen worden opgehaald. Uiteraard liggen deze in eerste instantie nog niet klaar, maar als de nodige betalingen zijn gedaan in de vorm van geld en flessen water, hebben we ze met een half uurtje in ons bezit.

We mogen de haven in! Hiervoor moeten we eerst naar een andere toegangspoort. Daar staat de volgende politiecommandant ons al op te wachten en mogen we na een kleine betaling de haven in. We belanden bij het kantoor van Car Customs. Dit kantoor is mogelijk gebouwd en ingericht in de jaren ’50 en daarna zo gebleven. De plafonds zwart van de sigarettenrook, stoelen die meer kapot dan heel zijn en de uitvinding die ‘computer’ heet, is hier nog niet ontdekt. Dit betekent dat alles nog met de hand in grote boeken wordt geschreven. In het Arabisch. Daar maken wij dus helemaal niets van.

In dit kantoor staan een twintigtal bureaus die we de komende twee dagen allemaal zo’n drie keer gaan bezoeken. We hebben geen idee wat ieder nieuw formulier, handtekening of stempel inhoudt, maar het is in ieder geval belangrijk dat we al deze paparassen verzamelen. Bij iedere stop is de betaling om geholpen te worden anders. Soms in de hand, dan in de broekzak of soms in de bureauladen. Onze papierwinkel groeit en groeit.

Ondertussen proberen we overal vrienden te maken. In ons beste Arabisch kletsen we met iedereen die ons maar ergens bij kan helpen en roken we onze longen zwart met gebietste sigaretten. We doen alles om maar in het straatje van de havenmedewerkers te komen. Als ze ons maar helpen.

Niets gaat hier geordend en degene die het meeste betaald, kust en knuffelt wordt sneller geholpen. De spanning óf je wel geholpen wordt is killing en je bent daarnaast ook als de dood dat je net dat ene papiertje verliest dat je straks weer nodig hebt. Als een bezetenen rennen we van het ene naar het andere bureau in willekeurige volgorde. Onze fixer voorop. En als het voelt alsof we een marathon hebben gelopen, zit onze eerste dag in de haven erop.

Story tags: