Bosnië, onze oprechte excuses!

Read story
Jet Heijstek
read story

Sorry Bosnië

Nederlanders. Trotse mensen. Trots op wat wij als klein land allemaal hebben bereikt. Vanuit de Hanzesteden en later in de VOC waarin wij werden beschouwd als dé koopvaardijlieden. En onze kolonisten veroverden Suriname, Indonesië, Zuid-Afrika enzovoort. Later, na de Tweede Wereldoorlog, waren we trots dat we het land weer zo snel hadden opgebouwd en dat onze economie zo goed draaide. En dat voor zo’n klein land.

Heel eerlijk, wij voelden ons beschaamd.

Tijdens onze trip bezochten wij Bosnië. Een prachtig land dat na een heftige periode in de jaren ’90, nu weer aan het opbouwen is. Een land met een heftige geschiedenis. Een geschiedenis waar wij als Nederland onderdeel vanuit hebben gemaakt. Een onderdeel waar wij Nederlanders minder trots op moeten zijn. Heel eerlijk, wij voelden ons beschaamd. Waarom?

Tijdens deze oorlog was er vanuit Servië een jacht op de moslims. Een beeld dat wij zelf nog kennen uit de Joden razzia tijdens WO2, of misschien wel gewoon van vandaag de dag. Er waren een drietal nederzettingen waar deze moslims veiligheid konden vinden.

Nederland stuurde als enige troepen richting Bosnië, als onderdeel van de Verenigde Naties. Dutchbat genaamd. Wij zouden moeten zorgen voor veiligheid en bescherming. Ongetwijfeld hebben de meeste van deze mannen en vrouwen gehandeld naar hun kunnen maar hebben door machtsspelletjes op hogerhand niet datgeen kunnen bieden wat nodig was.

Zouden we geen excuses verwachten? Een sorry?

Voor het aanvragen van een luchtaanval werd namelijk niet het juiste protocol gebruikt. De verdere geschiedenis weten we, duizenden moslimmannen zijn vermoord en in sommige gevallen nog steeds niet gevonden. Hoe hadden wij gereageerd als de Engelse en Amerikanen niet hadden gevochten voor onze vrijheid omdat er geen juist aanvraagformuliertje was ingevuld? Waren we niet woest geworden? Zouden we geen excuses verwachten? Een sorry?

Nee, we proberen het als land snel te vergeten, te verbloemen. Te wijzen, te ontwijken of, heel Nederlands, te gedogen. Krijgt jouw kind onderwijs over wat er exact is gebeurd in Srebrenica, 11 juli 1995?

Vliegramp MH17

MH17 heeft heel Nederland geraakt. Iedereen kende wel iemand die betrokken was. We waren allen betrokken. Ieder jaar herdenken we de slachtoffers en als er nieuws is, is heel ons land snel op de hoogte. We zijn allen boos, spreken van recht en de onderste steen boven. Wijzen met de vinger naar Poetin, vragen om medewerking, antwoorden, schuld bekennen.

Maar als er een vinger uitsteekt, wijzen er vier naar onszelf. Want wat doen wij als het gaat om de gebeurtenissen in Srebrenica? We kijken als land de andere kant op, willen vergeten, verdoezelen en draaien om de feiten heen.

11 juli is een dag van herdenken in Bosnië. Maar ieder jaar groeit de lijst met overledenen, ondertussen meer dan 8500 mensen. Uit massagraven zijn duizenden DNA-profielen gevonden die allemaal geanalyseerd en onderzocht moeten worden. Ieder jaar is er naast herdenken ook een begrafenis voor hen die alsnog gevonden zijn.

Kan je het voorstellen? Meer dan 20 jaar later? Onzeker zijn of je familie echt is overleden?

Raar eigenlijk dat wij zo wegkijken voor deze geschiedenis, maar wel verlangen van andere landen om mee te werken aan onze gerechtigheid.
Wellicht, Dhr. Buma, moeten we niet uit trots het volkslied gaan zingen op het schoolplein maar sorry leren zeggen. Dan kunnen we echt trots op Nederland zijn.

Sorry,

Chiel-Jan & Jet

Story tags: