Soedanezen, vriendelijk en gastvrij!

Read story
Jet Heijstek
read story

Soedan. Hoe vaak zijn we niet gewaarschuwd voor dit land. Onze ouders, vrienden en familie houden hun hart vast. Want Soedan, dat is gevaarlijk! Heel begrijpelijk. Nog niet zo heel lang geleden was hier een vreselijke oorlog. Tot 2005 vochten de Soedanese regering en het Soedanese Volksbevrijdingsleger voor de verdeling van het land. Er waren miljoenen doden, hongersnood en veel vluchtelingen. En nog steeds halen Soedan en Zuid-Soedan zo af en toe het nieuws met onrust en ellende…

Een klein beetje gespannen leggen we de eerste kilometers in dit nieuwe land af. Al snel staat er iemand aan de kant van de weg naar ons te roepen? Wat? Of we thee willen komen drinken? Huh, dat klinkt helemaal niet gevaarlijk! In het eerste het beste dorpje willen we wat boodschappen doen. Overal worden we vriendelijk geholpen en ze spreken er verdraaid goed Engels. Voorlopig niks aan de hand dus.

Maar Soedan is wel warm. Heet! Overdag wordt het er makkelijk over de vijfenveertig graden Celsius. ’s Nachts koelt het maar amper af. En het is er groot en leeg, wat ideaal is om wild te kamperen. Samen met Farina en Thiemo rijden we van de hoofdweg af, de woestijn in en zoeken we beschutte plekjes om ons kamp te maken. Best vet. Slapen onder de sterrenhemel met kuddes Dromerdarissen om ons heen. De zon gaat wel vroeg onder en dan willen we wel in onze tenten liggen. Ons schema gaat dus op z’n kop. We slapen rond 9 uur en gaan er om half 6 weer uit. Dan is het qua temperatuur ook nog ‘te doen’.

Van de grens naar de hoofdstad is zo’n 1.200 kilometer. Onderweg kom je niet zoveel tegen. Een paar kleine dorpjes, groepen geiten en kamelen en af en toe een auto. Er is niets. Ook niets om te bezoeken. Het zijn dus lange, warme dagen in de auto. En dan is er nog een klein dingetje waar we rekening mee moeten houden. In Soedan is er een groot tekort aan brandstof. Ook met een grote tank en volle jerrycans gaan we het niet halen tot aan Ethiopië. Er moet onderweg getankt worden. Eigenlijk twee keer. We berekenen continu ons verbruik en de afstand die we moeten afleggen. En we zoeken naar tankstations. Die zijn er genoeg. Maar nergens is er Diesel te krijgen. Tot we een tankstation zien met een kilometerslange rij. Letterlijk! De busjes staan kakstrak achter elkaar opgesteld. Het einde van de rij begint een paar straten verderop. Maar er is dus brandstof. We rijden naar het tankstation om te checken of er ook Diesel is. Dat hebben ze wel. Nog wel… Wij kijken vertwijfeld naar de lange rij met wachtende auto’s. Er ontstaat een beetje rumoer. En dan mogen we vooraan in de rij aanschuiven. Het voelt absoluut niet eerlijk, maar hebben we een andere keuze? De tank wordt tot het randje toe gevuld. De auto wordt nog even extra heen en weer geschud om de laatste druppels er nog bij in te krijgen. En dan de rekening. We hebben honderd liter getankt. De kosten? Acht euro! En dat voor een land met een zwaar brandstof tekort…

Maar wij kunnen weer verder. Na vier lange dagen rijden komen we aan in Khartoem, de hoofdstad van Soedan. Online hebben we gelezen over een goed restaurant. Dat wordt onze eerste stop. En man, wat een verassing. Het is zo’n hippe tent met fantastisch eten. In de dagen dat we in Khartoem zijn brengen we dagelijks minimaal één keer een bezoekje, proberen we alles van de menukaart en vullen we onze koffiepeil bij met de lekkerste cappuccino’s. Dat was lang geleden!

En dan nog even over de mensen. Al in de eerste minuten dat we het land binnen kwamen vonden we de Soedanezen vriendelijk en gastvrij. Reizigers hebben het wel eens over het meest gastvrije volk van Afrika. Wij denken dat het waar is. Waar we ook komen worden we hartelijk en beleefd begroet. We worden uitgenodigd om te komen eten of logeren. Het is overweldigend. Zeker wanneer je bedenkt dat Soedan ontzettend arm is. Mensen moeten hard werken om aan het einde van de week een zak rijst óf bonen te kopen. Daar kunnen ze dan iedere dag één maaltijd van maken. Stel je eens voor wat dat doet met je gezondheid en dagelijks functioneren. En toch willen ze met je delen. Wauw! Deze gastvrijheid raakt en inspireert ons.

Nee, Soedan is geen toeristische trekpleister. Er is niet veel te zien of te doen. Voor de natuur en cultuur hoef je er ook niet per se heen. Maar wij hebben een hele goede tijd hier. We voelen ons geen moment onveilig.

Onze conclusie: Soedan is TOP!
Story tags: