Rwanda, kort maar krachtig!

Read story
Jet Heijstek
read story

Vanuit Oeganda rijden we in een dag de grens over, richting de hoofdstad van Rwanda. Wederom blijkt een grens echt een grens te zijn. Vanaf de grenspost worden de boda bodas vervangen door fietsen en zien we geen plastic dopje meer op de weg liggen. Rwanda is een heel schoon land. Plastic is verboden en er zijn dikke boetes voor het achteloos weggooien van rommel op straat. Het werpt z’n vruchten af, want nergens kom je zwerfafval tegen. En wie vindt zo’n schoon land nou niet fijn? Wij wel. De eerste kilometers in Rwanda slingeren we door de bergen langs theeplantages waar mensen in felgekleurde gewaden aan het werk zijn. Een goede eerste indruk van Rwanda.

Brand?!

Als we in Kigali aankomen checken we in bij het mooiste hotel van onze reis. We hebben een klein huisje tot onze beschikking met een grote veranda, een bad en Netflix! De perfecte plek om onze driejarige trouwdag te vieren. Hoewel. Net na aankomst maken we vette ruzie en als het net weer is bijgelegd krijgen we een verontrustend bericht van het thuisfront. Of er brand is? Niets blijkt minder waar. Het bedrijf van onze ouders staat in lichterlaaie. Via internet zien we de eerste beelden en het is niet mis. Wegen worden afgesloten, brandweertroepen uit acht regio’s rukken uit en er wordt via NL-Alert gewaarschuwd voor de roetdeeltjes die in de omgeving belanden. Uit het contact dat we met thuis hebben blijkt dat een pas gebouwde fabriekshal volledig in brand staat. Het is ongelofelijk spannend of de brand zal overslaan naar het tweede deel van de fabriek en misschien ook het woonhuis. Nog nooit eerder voelden we ons zo ver van thuis. En wat een rotdag werd het. Via het internet volgen we live de ontwikkelingen van de brand en we hebben regelmatig contact met het thuisfront. Tot laat in de nacht blijft het branden. Maar de tweede fabriekshal en het huis blijven gespaard. 


We hebben ons suf gepiekerd, maar uiteindelijk besloten we de volgende ochtend toch om onze reis te onderbreken en naar huis te vliegen. Tja, waar doe je goed aan? Maar met de feestdagen voor de deur willen we nu toch thuis zijn. En we willen helpen waar we helpen kunnen met alle rompslomp die de brand met zich meebrengt. Zaterdagochtend boeken we onze tickets en zondagavond zitten we in het vliegtuig naar huis. Heel gek.

Leren we dan nooit...?

Dat betekent dat we Kigali in speedtempo moeten bezoeken. En wat doe je als je toch al een rotdag hebt gehad? Precies, dan bezoek je het genocide museum. Dat is eigenlijk helemaal geen leuke grap. De geschiedenis van Rwanda is er niet een om grappen over te maken. Hier heeft de meest intense genocide plaatsgevonden die onze wereldgeschiedenis kent. In drie maanden tijd zijn er ruim een miljoen mensen vermoord. Buren die elkaar verraden en met botte messen te lijf gaan. Een overheid die de moorden via de radio aanmoedigt en het aantal doden per dag vol trots afkondigt. Onvoorstelbaar. De genocide van Bosnië zit nog vers in ons geheugen. Tussen deze twee genocides zit slechts twee jaar. Leren we dan nooit…?

En dan is het zondagavond en stappen we in het vliegtuig richting Amsterdam. Het is de tweede keer dat we onze reis onderbreken. Deze keer is de reden alleen niet leuk. Maar toch is het fijn om met de feestdagen bij onze families te zijn. We proberen zoveel mogelijk vrienden te zien en helpen thuis om alles weer op de rit te krijgen. Op 2 januari vliegen we weer terug en beloven we dat we de volgende keer uit Kaapstad terugkomen. Want we hebben ons doel nog niet behaald.

Door ons tripje naar Nederland zijn we wat tijd verloren. En dat is niet zo handig. We hebben namelijk een plan. Eind januari moeten we in Tanzania zijn. En ondanks dat de grens van Tanzania en Rwanda aan elkaar kruisen, rijden we terug via Oeganda en Kenia. We hebben het daar zo leuk gehad dat we liever deze route nemen dan een beruchte, slechte weg in Tanzania. Na een bezoek aan Lake Kivu en het vulkanisch gebied in het noorden van Rwanda, steken we de grens met Oeganda dus weer over. Rwanda. Kort, maar heel krachtig.

Story tags: