Indrukwekkend Malawi!

Read story
Jet Heijstek
read story

Ondanks dat we heel veel zin hebben om naar het zuiden te reizen, maken we ons ook een klein beetje zorgen. Het is namelijk regenseizoen in dit deel van Afrika en dat kan voor heftige taferelen zorgen. De filmpjes van andere overlanders die kilometers over ondergelopen wegen rijden en daar schade mee oplopen, worden wekelijks online gezet. We houden onze harten vast. In het zuiden van Tanzania krijgen we al een paar flinke buien over ons heen. Maar in Malawi moet het helemaal bar zijn. Gelukkig hebben we contact met een ander Nederlands stel uit Katwijk dat ook aan het overlanden is. De Katukkers, Mart & Anouk. We weten al een tijd van elkaar dat we dezelfde route rijden, maar ontmoeten elkaar pas in Arusha. Daar spreken we af dat we in Malawi een tijdje met elkaar zullen meerijden. Mochten de weersomstandigheden echt te gek worden, dan kom je met elkaar toch verder dan alleen.  

Ons portie komt nog wel...

Als we de grens met Malawi passeren regent het flink. We zien overstroomde rivieren en mensen die tot hun middel in het water staan. Dat ziet er niet goed uit. We rijden naar een eerste campingplek en wachten tot het droog wordt. Naast dat het buiten flink is afgekoeld is het nu ook niet zo aantrekkelijk om iets te gaan doen. Na een rondje wandelen over het strand van Lake Malawi, zijn we helemaal doorweekt. En de camping heeft geen warme douches... Gelukkig houdt het aan het einde van de middag op met regenen. ‘s Nachts blijft het ook droog en de volgende morgen staat er een stralende zon aan de blauwe hemel. Wat een geluk. Ondanks dat we de waarde van regen zeker kunnen waarderen, is het als reizigers toch fijner om zonnig weer te hebben. Alles ziet er zoveel mooier uit. En Malawi blijkt een prachtig land te zijn. Wisselende landschappen, vriendelijke mensen. Maar ook armoede. Als het gaat om de staat van de huisjes zien we een duidelijk verschil met Oost-Afrika. Ook het hebben van spullen is hier aanzienlijk minder. Een fiets deel je hier met een heel dorp en niet alleen met je gezin. Op de wegen kom je amper een auto tegen en heel af en toe zien we een kindje met oedeem. Vreselijk.

Onderweg snorren we de Katukkers op die met een zus en vriendin, Karin en Kina, aan het reizen zijn. Samen ontdekken we Malawi. We zwemmen in het meer, steken ‘s avonds een braai aan en relaxen in de zon. Want regen, dat valt niet meer. We zeggen regelmatig tegen elkaar dat we geluk hebben dat het nog niet regent. Maar ons portie zal nog wel komen…

Bevallen in een paskamer.

Vlak voor we de grens met Zambia overgaan slapen we nog een nachtje in Nkhoma. Hier zit een basis voor missionarissen en het meest ontwikkelde ziekenhuis van Malawi. We logeren bij Jacco en Anna die hier nog maar net zijn aangekomen. De komende tijd gaan zij zich hier inzetten voor de bevolking. In het ziekenhuis en via een waterproject. We worden mega gastvrij ontvangen door dit leuke stel. In hun mooie huis krijgen we zelfgemaakte lasagne en appeltaart voorgeschoteld. Een delicatesse! De volgende morgen neemt Anne ons tweeën mee voor een rondleiding door het ziekenhuis. Het is niet het eerste ziekenhuis dat we in Afrika zien, maar dit is wel een bijzondere. Door een wirwar van gangetjes zien we de verschillende ziekenzalen van kinderen, mannen en vrouwen. In de gangen zit de familie. Naast de zorg van het medische team, zorgt de familie hier zelf voor de zieken. We nemen een kijkje op de eerste hulp, de operatiekamers, het hiv-checkpoint, de administratie van het ziekenhuis en we bezoeken de kraamafdeling. Samen met Anna mag Jet in de verloskamer kijken. Mannen zijn hier niet toegestaan. Bij binnenkomst zien we acht hokjes die verdacht veel op paskamers lijken. Een aantal schermen zorgen voor wat privacy. Hier liggen soms meerdere vrouwen tegelijk te bevallen. En het meest bizarre: deze dames geven geen kik. Anna vertelt dat sommige vrouwen zo sterk zijn dat je alleen het huilen van de pasgeboren baby hoort. Verder niets. Als we binnenlopen zit er een trotse oma met zo’n kleintje in haar armen. Deze baby is echt nét geboren. Ze is nog helemaal blank en heeft nog geen kleertjes aan. De moeder wordt nog geholpen in haar kraambed. Dit is zoiets bijzonders. Een tijdje zitten we met de oma naar dit kleine mensje te kijken. Helemaal ontroerd lopen we van de kraamafdeling weg.  

Verderop lopen we een Amsterdamse arts tegen het lijf. Zij werkt voor een jaar in dit ziekenhuis. Het is haar vrije dag, maar ze maakt zich zorgen over een patiënt en komt toch even langs. Ze vertelt ons over de dingen die ze hier meemaakt. Onze harten breken als ze vertelt over een vijfjarig meisje dat afgelopen week is overleden aan ondervoeding. Nog geen tien kilo woog ze. Na het zien van de pasgeboren baby komt dit extra hard binnen. We hebben heel veel respect voor de mensen die zich op deze plek inzetten en dagelijks met dit soort heftige dingen te maken hebben. Petje af en een diepe buiging.

Malawi maakt indruk en we hadden hier nog wel even willen blijven. Maar samen met ons reisgezelschap besluiten we de grens met Zambia over te steken. Karin en Kina willen tijdens hun trip door Afrika graag op safari en net over de grens met Zambia ligt South Luangwa National Park. Daar moeten we heen. Dus laten we Malawi achter ons. Voorlopig.

Story tags: