Een visum voor Soedan, wat een verhaal!

Read story
Jet Heijstek
read story

Een visum voor Soedan…

Wat een euforie. We hebben Toto weer in ons bezit. Na twee weken in Alexandrië en een aantal zeer stressvolle dagen in de haven kunnen we weer op weg. We hebben nog tot 19 oktober en dan verloopt ons Egyptische visum. In de komende dagen willen we graag een tour door de woestijn maken met de Bedoeïenen, naar Luxor voor de tempels en piramides en naar Marsha Alam waar ons vriendinnetje Mytte ons komt opzoeken en we samen gaan duiken. Allemaal leuke dingen waar we toch maar beperkt de tijd voor hebben. Ook voor de grensovergang rekenen we een volle dag, op advies van andere overlanders. Bij voorkeur gaan we de 18de de grens naar Soedan al over. En daar hebben we een visum voor nodig. Geen probleem, normaal gesproken. Een visum kun je eenvoudig in Aswan aanvragen, een zuidelijke stad vlak bij de grens. Wat je nodig hebt zijn je paspoort, twee pasfoto, 100 dollar en een beetje geduld. Normaal gesproken dus. Maar hier in Egypte kan ‘normaal gesproken’ nog wel eens anders uitpakken…

Terwijl we druk bezig zijn om de auto’s uit de haven te krijgen, lezen we in de Overlanders-Facebookgroep dat de ambassade in de Aswan gesloten is. Van de ene op de andere dag. Zonder aankondiging. Menig reiziger is gefrustreerd teruggestuurd naar de ambassade in Caïro, ruim duizend kilometer noordelijker, om daar een visum aanvraag te doen. Wat je daarvoor nodig hebt?

Schrijf even mee: een paspoort, twee pasfoto’s, 300 dollar, een aanvraagformulier, een ‘letter of introduction’, een boekingsbevestiging voor een verblijf in Soedan, een ‘Health certificate’, een kopie van onze gele koorts vaccinatie en ons Egyptische visum. Het liefst alles in drievoud aangeleverd. Tuurlijk joh. Geen probleem. Regelen we effe.

Terwijl Farina en Chiel in de haven zijn om de auto te regelen, besteden Thiemo en ik ruim een dag om alle documenten voor de visum aanvraag te regelen. Het liefst zouden we al naar Caïro gaan om de visum aanvraag alvast te doen. Wel zo efficiënt. Maar in de haven hebben ze onze paspoorten ook nodig, dus die vlieger gaat niet op.

Op woensdag 3 oktober om 17:15 uur hebben we eindelijk onze auto’s uit de haven. We starten direct de voorbereidingen voor het vervolg van onze trip. Spullen ompakken, waterfilters schoonmaken en het water bijvullen, tanken en boodschappen doen. ‘s Avonds drinken we nog wat met onze Egyptische vrienden en duiken dan ons bed in. De wekker gaat de volgende morgen om 4 uur, want die visums moeten aangevraagd worden. In Egypte begint het weekend op vrijdag, dus we hebben precies een dag om de aanvraag te doen. De rit van Alexandrië naar Caïro duurt 2,5 uur en om 7 uur staan we voor de deur van de Nederlandse ambassade om het laatste missende document op te halen: de letter of introduction. Dat is zo geregeld. Na een snel ontbijtje en een bezoek aan de Duitse ambassade voor de laatste documenten van Thiemo en Farina rijden we vol goede moed naar de Soedanese ambassade die om 09:00 uur opent. Maar als we aan komen rijden worden we al snel tegen gehouden. De ambassade is dicht vandaag en gaat zondag pas weer open. Wat? Dat betekent dat we weer drie dagen ‘opgesloten’ zitten in zo’n grote stad. En daarbij komen we echt krap in onze tijd. Misschien is het onze eigen schuld. Een strakke planning en Afrika is gewoon geen combinatie. Maar de ervaring vanuit de haven leert; nooit zomaar opgeven. Dus we gaan ervoor.

Eerst maar even informeren waarom de ambassade gesloten is. Op de website is er tenslotte niets over terug te vinden. Na drie slecht Engelssprekende mensen te hebben aangesproken, blijkt er een interne meeting te zijn.  Dus er werken wel mensen vandaag…! Tijd om een paar paniekerige ogen op te zetten en een iets aangedikt verhaal te vertellen over dat we al in Aswan zijn geweest, maar zijn terug gestuurd en dat we nu snel het land uit moeten omdat ons Egyptische visum binnenkort verloopt.

Verschillende mensen zeggen ons ‘vijf minuten’ te wachten omdat ze het zullen navragen.
Na 45 minuten komt er een iemand terug met de mededeling: “Sorry, ik kan niets voor jullie doen”.

Tijd voor de volgende zet. We laten al onze documenten zien en zeggen alles nauwkeurig voorbereid te hebben. Brieven van de ambassade, gezondheidscertificaten, geld. We zijn absoluut niet van plan om een ambassade medewerker om te kopen, maar als ze ons een klein beetje helpen kunnen ze wel eenvoudig het geld van de visums verdienen. Toch 600 dollar voor vier personen. De man die ons helpt kijkt ons hulpeloos aan. ‘What can I do.’ Nou, misschien kunnen we met uw leidinggevende praten? Na nog meer geduld komt de Officer of Tourism naar buiten. Die lijkt z’n dag niet te hebben. Shit. Wij zijn inmiddels ook van tactiek veranderd. Alleen Farina en Jet staan nog aan de poort van de ambassade omdat het lijkt dat de Egypte bureaucratie iets meer sympathie heeft voor vrouwen. Netjes bedekt en met de meest nederige houding die we kunnen acteren, steken we nogmaals ons verhaal af. We laten opnieuw onze documenten zien en dit keer lijkt de brief van de Nederlandse ambassade indruk te maken. ‘Ja, die heeft hij vanmorgen persoonlijk getekend’. De Officier legt het ons nog een keer uit. We zijn vandaag gesloten. Zondag om 9.00 uur ben je de eerste. Onze allerlaatste troef wordt ingezet: Dus er is echt niets dat u voor ons kunt doen? Jawel, we kunnen op de generaal wachten, de hoogste pief van deze ambassade, maar die komt pas over een uur. Nou, daar wachten we nog wel even op.

We nemen weer plaats op de stoeprand tegenover de ambassade en wachten rustig af. Af en toe kijken we een. Eentje paniekerig richting de poort, waar inmiddels een flink groepje mensen weet waar we voor komen. Zij vinden het allemaal heel grappig. Wij iets minder. Na verloop van tijd komt er weer iemand anders op ons afgestapt. Het blijkt de Generaal te zijn. We leggen nog een keer onze situatie uit en hij zegt: oké, kom maar mee. Whaaa! Vreugde! We sprinten achter de generaal aan en nemen plaats in de wacht ruimte. Daar krijgen we weer een nieuw formulier in onze handen geduwd en als we die hebben ingevuld en de rest van ons papierwerk hebben ingeleverd duurt het nog vier hele lange uren. En dan hebben we ons visum! Yes! Soedan, here we come!

Story tags: