Pretty Bosnië en Montenegro.

Read story
Jet Heijstek
read story

De Balkan op z'n mooist!

Bosnië en Herzegovina

Neretva ligt aan de grens met Bosnië en Herzegovina. En als sommige reisschema’s dwingen om verder of terug te reizen, besluiten wij ook verder te gaan. Bosnië wacht. Via Mostar reizen we naar Lukomir. Gelukkig hebben we Toto, want met een normale auto kom je hier niet. De weg (nou ja, weg?!) bestaat uit rotsen en kuilen. Hier komt het aan op onze rijvaardigheid. Met een gemiddelde snelheid van twintig kilometer per uur rijden we enkele uren later Lukomir in. Lukomir bestaat uit een tiental huisjes en vele schapenweides. De mensen die hier wonen (enkel twee families) leven van de schapen. Elke dag nemen ze hen mee de bergen in. Van de wol worden sokken en vesten gebreid en de schapenmelk wordt in allerlei gerechten gebruikt. Uiteindelijk worden de schapen geslacht voor Islamitische feesten en in de winter verhuist de bevolking naar de steden. Dan kun je simpelweg niet meer in Lukomir komen. We slapen in een guesthouse bij een gezinnetje dat ons verwend met allerlei heerlijke lokale gerechten. Het voelt een beetje of we bij opa en grootje thuis zijn.

De volgende dag hiken we een flink stuk door de bergen om vervolgens via een andere route naar de stad te hobbelen. We rijden naar Sarajevo. Een indrukwekkende stad waar joden, moslims en katholieken in harmonie lijken samen te leven. In de hoofdstraat bevinden hun gebedshuizen zich op slechts enkele meters van elkaar. Tof om te zien. En we leren ook meer over de geschiedenis van dit land, waar wij als Nederlanders een flinke rol in hebben gespeeld. Het maakt een diepe indruk op ons. Zeker wanneer we enkele Nederlandse Bosniërs ontmoeten bij de olympische bobslee baan. Na wat zij ons vertellen schamen we ons voor onze Nederlandse identiteit. In stilte rijden we verder. Naar Montenegro.

Montenegro

De route van Sarajevo naar Zabljak, in het Noorden van Montenegro is er eentje voor in de boeken. Je hebt enigszins stalen zenuwen nodig, maar de snel afwisselende landschappen en de fantastische uitzichten maken alles goed. Met het zweet in de handen rijden we over honderd meter hoge bruggen en slingeren we een stijle pas omhoog de bergen in. De wegen zijn smal en de tunnels kunnen eigenlijk niet tweebaans gebruikt worden. Wanneer er een vrachtwagen in het midden van de tunnel aan zou komen, kun je in zijn achteruit terug. Het past gewoon niet. De zijkanten van de tunnels zijn niet hoog genoeg. We stijgen snel en met samengeknepen billen wachten we tot drie toeristenbussen ons gepasseerd zijn. We kunnen letterlijk geen centimeter meer naar rechts, voordat de afgrond begint. En nee, er is geen vangrail. Ondanks de klotsende oksels, genieten we enorm van de route. Het is vast een voorproefje op wat waarschijnlijk nog gaat komen in Afrika.

Zabljak is ook een paradijs voor de outdoor liefhebber en in de winter kan hier ook geskied worden. We wandelen ons suf en gaan ook te paard door het Durmitor gebergte. Wat een feestje! Ondertussen houdt Chiel de wind verwachtingen nauwlettend in de gaten, want Montenegro heeft een leuke kust en onze Duitse vriend Johannes, die we in Kroatië hebben leren kennen, heeft een toffe kitespot gevonden. We kiezen weer een knappe route uit, langs de Tara Valley, en arriveren een paar uur later in Ulcinj (uit te spreken als Oetsjinietsjinie, denken we). Inderdaad een fijne plek. Een leuke bar met goeie koffie, een mooi strand en een warme zee. De wind is goed en het zonnetje straalt. Binnen no time zitten we aan een koud biertje met een groep leuke mensen. Hier houden we het wel even uit. ‘s Avonds steken we de barbecue aan of eten we onze inmiddels befaamde wraps met naturel chips als ‘Special Ingrediënt’.

Tijdens een dagje strand belt het thuisfront. Waar we volgend weekend zijn en of ze even langs kunnen komen. Sure!
Draaien wij even een leuke trip in elkaar voor Henk & Hannie.

Story tags: